ராணுவம் என்பது போர்க்களத்தில் வீரத்தைக் காட்டுவது, ஆனால் அரசியல் தலைமை என்பது போரை எப்போது, எங்கே நிறுத்த வேண்டும் என்ற ‘பெரிய சித்திரத்தை’ (The Bigger Picture) பார்ப்பது. இதையே இந்தக் கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது.
1. 1965 போர்: ஒரு ராஜதந்திர முடிவு
1965-ஆம் ஆண்டு பாகிஸ்தான் காஷ்மீரை இலக்காகக் கொண்டு போரைத் தொடங்கியது. ஆனால் இந்தியா அதனை மிகச் சிறப்பாக முறியடித்தது. இரு தரப்பும் சர்வதேச அழுத்தத்தை ஏற்று போர்நிறுத்தத்திற்குச் சம்மதித்தது ஒரு புத்திசாலித்தனமான முடிவு. ஏனெனில், போரை இழுத்துக் கொண்டே போவது இரு நாடுகளின் பொருளாதாரத்திற்கும் சமூக நிலைக்கும் பாதகமாக அமையும்.
2. ஜெனரல் ஜார்ஜ் பேட்டனின் ‘முடிவிலா போர்’ கனவு
1945-ல் இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்தபோது, ஜெனரல் பேட்டன் சோவியத் யூனியன் மீது போர் தொடுக்க விரும்பினார். ரஷ்யாவை மிக எளிதாகத் தோற்கடிக்க முடியும் என்று அவர் நம்பினார். ஆனால், அமெரிக்க அரசியல் தலைமை அதனை ஏற்கவில்லை. ஒருவேளை அப்போது பேட்டனின் பேச்சைக் கேட்டுப் போர் தொடர்ந்திருந்தால், உலகம் மற்றுமொரு பேரழிவைச் சந்தித்திருக்கும்.
3. ‘ஆபரேஷன் சிந்து’ (Operation Sindoor) மற்றும் வெற்றிகரமான போர்நிறுத்தம்:
இந்தக் கட்டுரை குறிப்பிடும் ஆபரேஷன் சிந்து, ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை (Limited Objective) நோக்கமாகக் கொண்டது.
- இலக்கு: ஜெய்ச்-இ-முகமது மற்றும் லஷ்கர்-இ-தொய்பாவின் 9 முக்கிய மையங்களை அழிப்பது.
- செயல்பாடு: இந்திய விமானப்படை மற்றும் ராணுவம் திட்டமிட்டபடி இலக்குகளைத் துல்லியமாக அழித்தது.
- வெற்றி: இலக்கு எட்டப்பட்டவுடன், மே 7 காலை போர்நிறுத்தம் (Truce) முன்மொழியப்பட்டது. பாகிஸ்தான் தொடர்ந்து எதிர்த்த போதிலும், அவர்களின் தளங்கள் மீதான தாக்குதல்கள் மற்றும் ஆதாரங்கள் (Imagery) உறுதி செய்யப்பட்ட பின், இந்தியா போரை வெற்றிகரமாக முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது.
“போர் என்பது ஜெனரல்களிடம் மட்டுமே விட்டுவிட முடியாத ஒரு தீவிரமான விஷயம். போரைத் தொடங்குவதை விட, அதை எப்போது நிறுத்த வேண்டும் என்று அறிவதே ஒரு தலைவனுக்குரிய மிக முக்கிய பண்பு.”
